Yoyes eta Askatasuna

Por Aintzane Ezenarro. Portavoz parlamentar de Aralar no Parlamento Basco

http://www.aralar.net/es/actualidad/noticias/yoyes-eta-askatasuna

.

Cúmprense 25 anos desde que ETA matou a María Dolores Gonzalez Katarain, 'Yoyes'. Un día de sol, mentres se atopaba gozando da súa nova vida xunto ao seu pequeno, matárona en pleno día, en festas do seu pobo. Hoxe, algún dos que ordenaron aquel asasinato mostraron o seu arrepentimento, e poden facer o que ela se propuxo facer e non lle deixaron: cambiar, refacer as súas vidas, soñar, loitar polos seus ideais e atoparlle un sentido á súa existencia. Ela non. Esa é a incontestábel e asfixiante realidade da morte: o seu irreversibilidade. Non a coñecín, tampouco coñezo á súa familia nin á súa contorna, aos que quero facer chegar a miña solidariedade e proximidade. Pero, desde a distancia, sempre a admirei. Admirei a súa coraxe e sobre todo a súa liberdade. E creo que é de xustiza recoñecer que coa súa decisión demostrou con feitos que se podía discrepar, e abriu a porta a moitos outros que virían despois. Esa é a mensaxe coa que quedo: todas as persoas teñen dereito a cambiar, a discrepar, a dicilo alto e claro, e a practicar a diferenza. Era tal a forza desa mensaxe, que se fixo insoportábel para unha estrutura político-militar como ETA, que non admitía a disidencia. «Non es dono do teu destino»; ese foi e segue sendo a mensaxe dos defensores da estratexia político-militar: cada un é libre de entrar, pero a liberdade acaba cando se está dentro. Non hai porta de saída. Quen o tente, o pagará. Como mínimo será tachado de traidor, expulsado do universo colectivo, e mesmo executado, como lle ocorreu a 'Yoyes'. E esta mensaxe pervive, mesmo agora que a estratexia político-militar toca ao seu fin. Aínda non hai moitos anos dixéronme unha frase que se me quedou gravada: «Estades a bailar antes da música». Ao que eu respondín: «E quen toca a música?». 'Yoyes' atreveuse a bailar antes de que ETA nin o MLNV tocasen a música, nun tempo que non o facía case ninguén, e pagouno caro. Pero os que despois quixemos bailar cando quixemos e fixémolo estarémoslle sempre agradecidos polo seu exemplo. Hoxe tamén hai presos de ETA que discrepan e falan con claridade do fracaso da loita armada e da necesidade de recoñecer o dano causado, e fáiselles chegar a mesma mensaxe: non é o momento. Con todo, o paradoxal agora é que esta mensaxe chegalles ao mesmo tempo que se aposta polas vías políticas, e arguméntase que «ETA sobra e estorba». O paradoxal é que todas as organizacións do MLNV asinaron o Acordo de Gernika, ao mesmo tempo que aos presos disidentes pónselles dificultades para que o asinen antes de que o faga o colectivo EPPK.

Por que? Porque mesmo nos momentos de cambios de estratexia, os cambios non se dan ate que o decida quen ten que decidir: a vangarda. E é a vangarda, e só a vangarda, quen debe construír o relato argumental de por que agora, para así tentar maquillar as verdadeiras razóns do cambio de estratexia. Pero novamente hai que agradecer aos discrepantes por rozar o camiño e, sobre todo, pola súa claridade. Para que o cambio de estratexia sexa crible e estableza bases sólidas hai que recoñecer que a persistencia da loita armada foi un erro político, estratéxico e sobre todo humano. Que xerou unha dor propia e allea insoportábel que hai que recoñecer e na medida do posíbel, reparar. E isto téñeno que verbalizar os que din «agora vías políticas» sen que houbese ningún cambio político obxectivo. Por que agora? É exixíbel que se recoñeza o erro e o sufrimento causado e non tratar de pór o foco de atención noutras cuestións, nin tratar de maquillar o cambio con vitorias electorais puntuais, nin moito menos facendo chamamentos a todos para acompañalos nun proceso que é seu e intransferible: pasar da defensa dunha estratexia político-militar a unha estratexia exclusivamente política. Porque pola contra estariamos a renunciar á memoria e á aprendizaxe que nos reporta a memoria do que nunca debeu pasar, do que nunca debemos facer, e ante o que nunca debemos calar. Creo sinceramente que nosa maior responsabilidade nestes momentos é para coas xeracións futuras. Non podemos cambiar a historia, pero si podemos cambiar o futuro. Temos que dicirlles aos nosos mozos que non hai nada, ningún valor político superior á dignidade humana. É noso deber liberar ás futuras xeracións da carga de responsabilidade histórica na que se viron atrapados moitos mozos durante décadas polo relato épico-dramático que envolveu a historia de ETA. É responsabilidade das persoas de esquerdas e abertzales demostrar que se pode ser de esquerdas e anhelar a liberdade do noso pobo e ser o máis contrario ao recurso á violencia. E sobre todo é responsabilidade dos que alimentaron o relato que posibilitou a pervivencia de ETA durante tantos anos desfacer ese relato, falar claro, asumir o erro, recoñecer a dor causada, admitir que non se alcanza a liberdade como pobo sen respectar a liberdade persoal e, desta maneira, romper coa espiral do sufrimento.

Cambiar o sistema

Por Ignacio Ramonet

Por toda Europa dá en estenderse agora a “doutrina da austeridade expansiva”, que os seus propagandistas presentan como un elixir económico universal cando en realidade está causando un estrepitoso dano social. Peor aínda, esas políticas de recortes agravan a crise, asfixian ás empresas de todo tamaño ao encarecer o seu financiamento, e enterran a perspectiva dunha pronta recuperación económica. Os eurófilos máis extasiados repíteno teimudamente: se non dispuxésemos do euro, din, as consecuencias da crise serían peores para moitos países europeos. Divinizan un euro “forte e protector”. É a súa doutrina e deféndena fanaticamente. Pero o certo é que terían que explicarlles aos gregos (e aos irlandeses, aos portugueses, aos españois, aos italianos e a tantos outros cidadáns europeos vareados polos plans de axuste) que entenden por “consecuencias peores”... De feito, estas consecuencias son xa tan inaturábeis socialmente que, en varios países da eurozona, está subindo, e non sen argumentos, unha radical hostilidade cara á moeda única e cara á propia Unión Europea (UE).
Non lles falta razón a estes indignados. Porque o euro, moeda de 17 países e dos seus 350 millóns de habitantes, é unha ferramenta cun obxectivo: a consolidación dos dogmas neoliberais (1) nos que se fundamenta a UE. Estes dogmas, que o Pacto de Estabilidade (1997) ratifica e que o Banco Central Europeo (BCE) sanciona, son esencialmente tres: estabilidade dos prezos, equilibrio orzamentario e estímulo da competencia. Ningunha preocupación social, ningún propósito de reducir o paro, ningunha vontade de garantir o crecemento, e obviamente ningún empeño en defender o Estado de benestar. Co vórtice actual, os cidadáns van entendendo que tanto o corsé da Unión Europea, como o propio euro, foron dous calotes para facelos entrar nunha trampa neoliberal da que non hai fácil saída. Están agora en mans dos mercados porque así o quixeron explicitamente os dirixentes políticos (de esquerda e dereita) que, desde hai tres decenios, edifican a Unión Europea. Eles organizaron sistematicamente a impotencia dos Estados co fin de conceder cada vez máis espazo e maior marxe de manobra a mercados e especuladores.
Por iso, decidiuse (a insistencia de Alemaña) que o BCE fose “totalmente independente” dos Gobernos (2). O cal concretamente significa que queda fóra do perímetro da democracia. Dese xeito, nin os cidadáns nin os Gobernos elixidos por estes poden entorpecer as súas opcións liberais.
Hoxe, esas características (impotencia dos políticos, independencia do BCE) son en parte responsábeis da incapacidade europea para resolver o drama da débeda grega. A outra causa é que, baixo a súa aparente unidade, a UE (neste caso particular a eurozona) está profundamente dividida en dous bandos case irreconciliábeis: por unha banda, Alemaña e a súa área de influencia (Benelux, Austria e Finlandia); pola outra: Francia, Italia, o Estado español, Irlanda, Portugal e Grecia. A orixe da débeda grega (como o da dos demais países periféricos afectados pola crise da débeda soberana, incluída o Estado español) é coñecida. Cando Grecia foi admitida na zona euro (3), as institucións financeiras consideraron inmediatamente que este pequeno Estado presentaba, malia a súa evidente fraxilidade e dos seus escasos recursos, todas as garantías necesarias para recibir créditos masivos e baratos. Choveron sobre Atenas ofertas de financiamento a tipos de xuros de ganga, en particular por parte de bancos alemáns e franceses que incitaron os gobernantes helenos a endebedárense a baixo custo e a longo prazo para adquirir principalmente material militar (4) alemán e francés...
Cando estoura a crise financeira de 2008 (chamada ‘das subprimes’), esta esténdese rapidamente ao sector bancario europeo. Os establecementos financeiros carecen axiña de liquidez e restrinxen drasticamente o crédito. O que ameaza con asfixiar o conxunto da economía. Para evitalo, os Estados axudan masivamente á banca. E sálvana. Para iso, endebédanse aínda máis comprando diñeiro no mercado internacional (xa que o BCE se nega a axudalos). Aí, de súpeto, interveñen as axencias de cualificación que sancionan o excesivo endebedamento dos Estados (realizado para salvar os bancos!)... Inmediatamente os tipos de xuros dos empréstitos aos Estados máis endebedados dispáranse... E prodúcese a crise da débeda soberana.
En si mesma, a débeda grega é insignificante se se ten en conta que o PIB de Grecia representa menos do 3% do PIB da eurozona. O problema, tecnicamente, podíase ter resolto hai xa máis dun ano sen gran dificultade. Pero o goberno conservador alemán, que enfrontaba daquela unhas complicadas eleccións locais (finalmente perdidas), estimou que non sería moralmente xusto que os gregos, acusados de “corrupción” e de “laxismo”, saísen tan rapidamente do mal paso. Había que castigalos para que non rendese “o mal exemplo”. Unha axuda demasiado rápida a Atenas, declarou Angela Merkel, 2ten o efecto negativo de que outros países en dificultades poderían deixar de facer esforzos” (5). Por iso, co apoio dos seus aliados, Berlín empezou a pór atrancos de todo tipo. Deixando pasar os meses.
Prazo que os mercados, excitados polo desacordo político europeo, aproveitaron para cebarse en Grecia. Todo se complicou entón. Finalmente, Alemaña acabou por aceptar un (incompleto) plan de axuda cunha condición: que participase nel o Fondo Monetario Internacional (FMI). Por que? Por dúas razóns. Primeiro porque se estimaba que as institucións europeas carecían dun verdugo o suficientemente severo para escarmentar os gregos. Segundo, porque a especialidade do FMI, desde hai corenta anos, consiste en esixir sempre esforzos antisociais aos países endebedados. As súas receitas (aplicadas con saña en América Latina durante os anos 1970 e 1980) son sempre as mesmas: alza das taxas ao consumo, recortes brutais dos orzamentos públicos, estrito control dos salarios, privatizacións masivas...(6).
O Goberno de Papandreu tivo que se resignar a adoptar un salvaxe plan de austeridade. Pero o mal estaba feito. O ritmo da política europea é lento e longo, cando o dos mercados é inmediato. Os especuladores entenderon que a Unión Europea era un xigante sen cerebro político, e o euro unha “moeda forte” con estrutura débil (non hai exemplo na historia, dunha moeda que non estea encadrada por unha autoridade política). Atacaron a Irlanda, pasou o mesmo e volveron gañar. Atacaron a Portugal e ídem. Atacaron ao Estado español e a Italia, e os Gobernos destes países apresuráronse a autoimpoñeerse as impopulares receitas do FMI. Por toda Europa dá en estenderse agora a “doutrina da austeridade expansiva”, que os seus propagandistas presentan como un elixir económico universal cando en realidade está causando un estrepitoso dano social. Peor aínda, esas políticas de recortes agravan a crise, asfixian ás empresas de todo tamaño ao encarecer o seu financiamento, e enterran a perspectiva dunha pronta recuperación económica. Empurran os Estados cara á espiral da autodestrución, os seus ingresos redúcense, o crecemento non arrinca, o paro aumenta, as (impresentábeis) axencias de cualificación rebaixan a súa nota de confianza, os xuros da débeda soberana aumentan, a situación xeral empeora e os países volven solicitar axuda (7). Tanto Grecia, como Irlanda e Portugal -os tres únicos Estados “axudados” até o de agora pola Unión Europea (mediante o Fondo Europeo de Estabilización) e o FMI- foron precipitados, polos que Paul Krugman chama os “fanáticos da dor” (8), a ese fatal tobogán.
E o “Pacto do euro”, establecido en marzo pasado, tampouco resolve nada. En realidade é unha volta de parafuso suple-mentaria á austeridade, un acordo “de competitividade” que prevé máis recortes do gasto público, máis medidas de disciplina fiscal, e penaliza principalmente -de novo- aos asalariados. Con ameazas de sancións aos Estados que non cumpran o Pacto de Estabilidade (9). Propón a tutela da débeda pública e un ritmo fixo de redución, ou sexa: unha limitación da soberanía. “Os países europeos deben ser menos libres de emitir débeda”, afirma, por exemplo, Lorenzo Bini Smaghi, membro do directorio do BCE. Algúns eurócratas van máis lonxe, propoñen que se lle retire a un goberno que non respecte o Pacto de Estabilidade, a responsabilidade de dirixir as súas propias finanzas públicas. Todo isto é absurdo e nefando. O resultado é unha sociedade europea empobrecida en beneficio da banca, das grandes empresas e da especulación internacional. Polo de agora a lexítima protesta dos cidadáns focalízase contra os seus propios gobernantes, compracentes marionetas dos mercados. Que pasará cando se decidan a concentrar a súa ira contra o verdadeiro responsábel, ou sexa o sistema, é dicir: a Unión Europea?

Notas:
(1) Definidos nos Tratados de Maastricht (1993), de Amsterdam (1999), de Niza (2003) e de Lisboa (2009).
(2) Entre outras limitacións, o BCE non pode prestar diñeiro aos Estados, só á banca privada.
(3) Mercé a un balance da súa situación económica falseado e maquillado polo anterior goberno conservador coa axuda do banco estadounidense Goldman Sachs.
(4) Grecia é o principal importador de material militar da Unión Europea, e o Estado que consagra a súa defensa (por razóns de rivalidade con Turquía) a maior porcentaxe do seu PIB.
(5) El País, Madrid, 18 de xullo de 2011.
(6) Léase Philippe Askenazy, “L’austérité imposée à la Grèce, de Charybde en Scylla”, Le Monde, París, 19 de xullo de 2011.
(7) Aínda que foi recibido con alivio pola prensa neoliberal, o novo plan de rescate a Grecia, anunciado o pasado 21 de xullo, de pouco servirá. Os mercados e os fondos voitres cheiraron o sangue e non deterán os seus ataques mentres non sexan freados con auténticos cambios estruturais.
(8) Paul Krugman, “Cando la austeridad falla”, El País, Madrid, 24 de maio de 2011.
(9) Que fixa o límite para o déficit orzamentario nun 3% do PIB, e o da débeda soberana nun 60% do PIB.

Artigo tirado da web de ‘Le Monde Diplomatique’, agosto de 2011

A crise da débeda pública: que crise?

Por Vicenç Navarro

.

É importante non perder a perspectiva do que ocorre na Eurozona, pois a enxurrada neoliberal reproducida a través dos medios de maior difusión é tal que ás veces é difícil ver a realidade tal como é a través de tanta desinformación. Vexamos os datos. E o primeiro que aparece con toda claridade é que nin a Unión Europea (UE), nin a Eurozona teñen ningún problema de débeda pública. En realidade, a débeda pública media da UE e da Eurozona é máis baixa que a existente en EEUU. É máis, dentro de EEUU, o déficit e a débeda pública de California é maior que o déficit e a débeda pública de Grecia, dentro da Eurozona. É importante que estes datos se coñezan porque o nivel de alarma sobre o nivel da débeda pública na Unión Europea alcanzou niveis totalmente desproporcionados.
Cal é, pois, o problema? A resposta é fácil de ver, aínda que vostede, lector, non a verá nos medios de maior difusión, e é que o mal chamado “problema da débeda” reside en causas políticas, máis que económicas ou financeiras. De novo, vexamos os datos. Os intereses da débeda dalgúns países europeos na periferia da Eurozona (os mal chamados PIGS) son moi elevados, forzando aos estados destes países a pagar cantidades exuberantes e claramente desorbitadas, que consomen moitos recursos públicos que se poderían utilizar noutras actividades como, por exemplo, en sanidade ou educación públicas (que están moi pouco financiadas nestes países). Pero a pregunta que nos debemos facer é como pode ser que Grecia teña que pagar xuros tan altos e California non? Pois a resposta é que EEUU ten un goberno federal que axuda a California a través dunha serie de medidas realizadas por un conxunto de institucións (incluído o Banco Central Estadounidense, chamado en inglés The Federal Reserve Board) que non existen na Eurozona, nin tampouco na Unión Europea. Aí está a raíz do problema. E non existen porque a banca (que ten nomes e apelidos concretos) nos países da UE e sobre todo no establishment europeo (o Consello de Europa, a Comisión Europea e o Banco Central Europeo) ten un enorme poder sobre as institucións políticas e non permite que se establezan. Así de claro.
O que está ocorrendo na UE é algo similar ao que ocorrería en EEUU no caso de que, a pesar de que os cincuenta estados que compoñen EEUU teñen a mesma moeda (o dólar), non houbese un goberno federal que se responsabilizase diso. Por moi estraño que iso pareza, isto é precisamente o que está ocorrendo na Unión Europea e na Eurozona. É o soño do pensamento neoliberal (que é a ideoloxía sobre todo do capital financeiro), que consiste en eliminar o estado ou diminuír as súas responsabilidades ao mínimo (agás cando se trata de axudas para salvar a banca).
O Banco Central Europeo non é un Banco Central
O lector poderá indicar que a UE ten xa un Banco Central, o Banco Central Europeo, BCE. Pero, por estraño que pareza, tal entidade non é un Banco Central. En realidade, é un lobby da banca e, moi en particular, da banca alemá. Chega a tal extremo, que o BCE presta (en realidade, case regala, diñeiro, pois os xuros son baixísimos, un 1%) aos bancos privados, pero non aos estados con dificultades, como son os estados periféricos da Eurozona. É certo que recentemente comprou de mala gana bonos dos estados con dificultades, pero non os pode comprar directamente aos estados, senón que ten que facelo comprando tales bonos públicos aos bancos, algo que beneficia aos bancos que engolen un bo bocado. Parécelle inxusto? Si, o é, e é moito máis que suficiente para se indignar. Pero o mesmo ocorre no Estado español, onde unha entidade pública, o ICO, estivo prestando 20.000 millóns de euros, non directamente, senón a través de bancos como o Santander e o BBVA, que se foron enriquecendo aínda máis coas consecuentes comisións. Por que o estado necesita da banca privada? En realidade, non a necesita. Podería, e debería, establecer un sistema bancario público, como adoitaba ter, que funcionaba mellor, por certo, que o sistema privado actual.
En realidade, se os gobernos quixesen, o problema da débeda pública resolveríase rápida e doadamente. A UE podería establecer uns bonos propios, chamados eurobonos, que se venderían moi ben, pois recorde que a UE non ten un problema de débeda pública. Son só os países periféricos os que teñen tal problema. E a UE podería permitir que a débeda nacional destes países periféricos se convertese en eurobonos. Os especuladores deixarían de ameazar a aqueles países, do mesmo xeito que non se especula en contra do dólar, en contra de EEUU ou en contra de California. A UE podería establecer unha Autoridade Pública Financeira que crease os bonos que serían comprados e xestionados polo BCE que, por certo, debería transformarse nun Banco Público, responsábel perante as autoridades electas e representativas da Unión Europea, incluído o Parlamento Europeo, que debería ter moito máis poder do que ten agora. E os Bancos Centrais de cada país (hoxe tamén lobbies dos bancos daqueles países) deberían regular, supervisar e intervir o sistema financeiro nacional (que en teoría aparece na súa narrativa, pero non na práctica), estimulando e facilitando, como dixen no parágrafo anterior, o establecemento de bancos públicos que tivesen como obxectivo principal ofrecer créditos a persoas e a empresas, en lugar de aumentar os beneficios dos accionistas. A banca privada xa mostrou que este último obxectivo entra frecuentemente en conflito coa provisión de crédito. A irresponsabilidade e incompetencia da banca privada non a fai acredora do espazo económico que ocupa no Estado español [...].
Artigo tirado do blog do autor

A esquerda e a intervención militar en Libia

Por Vicenç Fisas

Director da l'Escola de Cultura de Pau, Universitat Autònoma de Barcelona

.

Como é ben sabido, á esquerda tradicional non lle gustan as intervencións militares nin, en xeral, as actividades militares. Creo que é unha herdanza do nefasto militarismo que vivimos no noso país durante o franquismo, que provocou un total distanciamento cara a calquera actividade militar. Esa actitude tradúcese nun rexeitamento frontal cara aos gastos militares, as exportacións de armas, as paradas militares, as políticas de defensa nacional, e loxicamente, as intervencións no exterior.

.
Desde a miña opinión, con todo, existe unha actitude non discriminatoria que conduce a contradicións de fondo, pois deste xeito non se dá resposta a que facer coas poboacións que están en perigo e se escurre o vulto en momentos en que hai que activar o "dereito a protexer". Comparto con esa esquerda o rexeitamento ás patoloxías do militar, é dicir, todo o que teña que ver co militarismo. Iso exprésase, por exemplo, nunha crítica clara cara aos gastos militares excesivos e non xustificados, cara á política de fomento do comercio de armas cara a países que violan os dereitos humanos ou que están en crises, cara á glorificación do armamento, o fomento da investigación militar fronte aos recortes na investigación non militar, ou o empeño en introducir a cultura da defensa militar no ámbito escolar. Todo iso paréceme rexeitábel, pois son manifestacións do militarismo.
.

Con todo, podo defender que existan unhas forzas armadas reducidas e adestradas especialmente para actuar en operacións de mantemento da paz, en coordinación con Nacións Unidas. Isto vale para accións como as de Libia. Certo é que desde parte da esquerda e do movemento pola paz existe un debate clásico sobre se sería conveniente a desaparición dos exércitos nacionais a cambio dunhas forzas militares de Nacións Unidas suficientemente dotadas para estas emerxencias. Pero isto vai para moi longo, e de momento hai que convivir cunha realidade menos idealista.
.

Creo que desde a pésima intervención en Somalia, a inacción en Ruanda e o atraso en Bosnia, aprendemos bastante neste período de transición en canto a accións militares que teñen un compoñente de apoio humanitario. Polo menos existe un debate de fondo para diferenciar o que é estritamente humanitario do militar. En Libia, por exemplo, non é a distribución de axuda humanitaria o que é causa de controversia, senón unha acción propiamente militar destinada a frear o avance das tropas de Muamar el Gadafi e reducir a súa capacidade de ataque aéreo. O paradoxal é que non poderiamos proporcionar seguridade (e apoio humanitario) á poboación de Bengasi, para pór un exemplo, sen antes reducir a capacidade militar de Gadafi, e iso non se consegue con inacción, nin con medios diplomáticos, nin con forzas non violentas de interposición, polo menos tal como están as cousas. Guste ou non, hai que empregar unha forza que só poden ofrecer as forzas militares. E como vello obxetor de conciencia que son asumo as contradicións de expor saídas realistas.

.
O que no entanto se pode esixir, e fágoo sen reservas, é que esta intervención non se converta, como outras veces, nun circo mediático de glorificación dos sistemas de armas que se vaian a utilizar, nin como lanzadeira para promocionar as exportacións de armas nun mundo demasiado rearmado, nin como loa da cultura da violencia. Aí están os riscos da intervención, e sobre os devanditos riscos a esquerda debería ser sensíbel, vixiante e esixente, para que un acto desgrazadamente necesario de carácter militar non se converta nun reforzo do militarismo existente. Non todas as intervencións militares son defendíbeis, pero algunhas teñen razón de ser. E agora o que toca é apoiar a todas as revoltas populares dos países árabes, con medios políticos, sociais e económicos, e se algunha destas revoltas é afogada polas armas dun tirano, é mester darlle resposta con outros medios, para frear a arremetida e crear unha situación onde logo sexan os medios políticos os que discorran. É a doutrina do mal menor o que xustifico, a condición de que non sexa convertido en expoñente de todas as virtudes, porque a guerra, sempre, é o contrario da virtude. Non se esqueza.

.
Pero tampouco podemos deixar de ver que Gadafi xa viña realizando unha guerra contra os seus propios cidadáns, e iso hai que detelo como sexa e con rapidez, aínda que nos poida crear contradicións e malestar interno.

Se Olof Palme erguera a cabeza!

Por Paulo Carlos López

Galicia Hoxe - 13.02.2011

.
Dicíao un xornalista famoso, deses que pretenden marcar liña política e sentar cátedra dende certas esferas mediáticas progres sen mollarse máis do debido. Estase a ver xa, sen ningún tipo de tapuxo e a peito decuberto, unha evidencia que algúns non tiñan reparo en negar: vivimos nun réxime de ditadura, da ditadura do mercado, onde a naturalidade coa que impuxo a súa lei en todo o mundo a doutrina que nos leva ao abismo é certamente insultante para alguén con un mínimo de sentido democrático. O modelo económico de casino, coas súas diversas metamorfoses (economía do ladrillo, da especulación e da corrución) non é discutido, preponderando as súas máximas: políticas monetarias restritivas (aumento da taxa de interese e redución da oferta de cartos); política fiscais restritivas (aumento dos impostos sobre o consumo e redución dos impostos sobre a produción e a renda); diminución do gasto público; liberalización para comercio e investimentos; privatización, entendendo que os axentes privados tenden a ser máis produtivos e eficientes que os públicos; e, finalmente, desregulación, considerándose que demasiadas regras e leis inhiben a actividade económica e que a súa redución a un mínimo necesario propicia un maior dinamismo dos axentes que interactúan. É dicir, as decisións verdadeiramente importante fóra das institucións.

Somos súbditos dos mercados. E moitos partidos e políticos, presos da súa condición. Disque, xa non podemos ignorar que os camiños están marcados, que fóra deles non hai salvación e que a nosa liberdade móvese nun marco, que pode ser máis ou menos flexible, dependendo das circunstancias e das latitudes. ¿E onde está a esquerda? En moitos dos casos, mirándose o embigo. Ensimesmada e cunha parálise que pode que sexa mortal. Primeiro, perdemos a batalla das ideas, sendo nós máis fortes; posteriormente, impuxeron, como moi ben dicía Lakoff na súa obra Non penses nun elefante, o seu marco de debate: somos os progresistas os que entramos a debater no marco que é do inimigo, non seu campo de xogo e no que teñen vantaxe; e agora, pretenden que renunciemos ás nosas ideas e da súa aplicación práctica: mesmos se tes maioría de xeito democrático, non podes gobernar baixo as túas premisas. Estamos a ver nos últimos meses que se decretou un modelo obrigatorio de gobernación e a socialdemocracia quedou eliminada de facto: permíteselle gobernar, claro está, con tal de que non sexa coas súas ideas e programas.

O PSOE, triste comparsa da dereita, hai moitos anos, case que décadas, que deixou de aplicar políticas socialdemócratas, a pesar de seguir a erguer a bandeira dese concepto con certa dose de nostalxia, nun intento, como ten a dereita co construto liberdade, de apropialo para si e deturpalo para os que en verdade nos sentimos socialistas e tamén libertarios. A esquerda, o nacionalismo galego como ideoloxía que en Galiza integra a xustiza social, o BNG vaia, ten que dar esa batalla. Pero lonxe desa verborrea teórica, ten que dala raseando o balón. Volver recuperar os conceptos primixenios de liberdade, de socialdemocracia e de progreso. E as eleccións municipais son unha boa fórmula, porque non hai mellor escenario que a práctica política do día a día.

A evidencia do que algúns tardaron en ver estoupou e agora toca pensar que facer. Podemos aceptalo, claudicar, como, de facto, xa fixeron e fan os mal chamados partidos socialdemócratas europeos. Ou iso, o ben redescubrir o papel neste nova realidade senón queremos ficar condenados a ser unha ideoloxía totalmente desdibuxada e baleira. Está claro. Se hoxe en día históricos militantes socialistas como Olof Palme viviran e puideran votar, estou seguro de que non votarían ao PSOE da reforma laboral e que está axeonllado ante si mesmo, a súa historia e parte do seu electorado. Electorado, que, estou seguro, agora mesmo está orfo á espera de propostas concretas doutras forzas políticas que lles ofrezan, cando menos, un pouco de esperanza e ilusión. Velaí o repto que, polo de agora, algúns, non estamos sabendo (ou querendo?) responder.

Recoñecer a coraxe civil: unha rúa para o Doutor Martínez Alonso

(Breve carta aberta ao Excmo. Alcalde de Vigo)

Por Carlos Penela*
.
Na cidade desde a que lle escribo foron deportados, empurrados ao exilio ou directamente asasinados non hai tanto tempo preto de 130.000 persoas que non cometeran delito algún. Eran cidadáns europeos como os demais, coas súas vidas, os seus soños, os seus conflitos...Pero eran xudeus e a política totalitaria nazi decretou que non podían facer parte xa da comunidade humana nin ter paz nin dignidade algunhas. Isto aconteceu no corazón de Europa non hai tanto tempo. No medio dese trebón da Historia, o da II Guerra Mundial e o Holocausto, en circunstancias extremadamente complexas, houbo un vigués, un home de ben, Eduardo Martínez Alonso, que, arriscando a súa seguridade persoal, salvou a vida de milleiros de cidadáns que cruzaban os Pireneos procurando a salvación, fuxindo dunha Europa envelenada polo nazismo, a guerra e a persecución racista. O Doutor Martínez Alonso empregou para iso a paciencia, a intelixencia, un fondo sentido da dignidade do home. En definitiva, tivo coraxe civil, situouse da parte da vida.

.
Que esta historia non fora coñecida nin espallada na cidade onde naceu, no seu propio país, como se merecería, sorprende xa de maneira notable; pero que este relato real de enorme humanidade, agora feito público, continuase a ser ignorado de aquí en adiante pola sociedade civil e polas institucións políticas e cidadáns, só podería ser propio dun comportamento sectario e incívico. Unha sociedade que se queira democrática, libre, coñecedora do seu pasado, non pode pechar os ollos perante o enorme valor demostrado por este home, non pode deixar de agasallar a súa tarefa e a súa memoria.

.
Unha rúa en Vigo que leve o nome de Eduardo Martínez Alonso, así como o recoñecemento público da súa historia, serían o tributo mínimo co que a Corporación Municipal que vostede preside pode honrar a figura, ata agora tan inxustamente anónima, deste vigués. Unha rúa... Non é moito, en realidade, se o compararmos cos centos de vieiros que ese home abriu para tantos perseguidos, facéndolles posible a vida e a liberdade.

.
Na cidade desde a que lle escribo, milleiros de seres humanos non tiveron un Eduardo Martínez Alonso que abrira vieiro algún para eles. O único camiño que puideron escoller foi directamente o do exterminio. Lembraría, pois, a mensaxe indispensable que Primo Levi nos deixou co seu testemuño: “Pensade que isto sucedeu: / encoméndovos estas palabras.“

Moi atentamente,

Carlos Penela Martín
(Escritor vigués residente en Viena)

http://gl.wikipedia.org/wiki/Carlos_Penela

O CONFLITO SAHARAUI E AS VAS EXPECTATIVAS MARROQUÍS

Por Lih Beiruk. (Secretario de Xustiza na Cancillería da RASD)

Artigo publicado no número 15 da revista ENCLAVE (2007)

O conflito do Sahara occidental será retido nos anais das Nacións Unidas como un dos conflitos de descolonización que máis se prolongou na axenda do organismo internacional. Catro secretarios xerais, dous dos cales cumpriron os seus dous mandatos, un rosario de Enviados Especiais e de Representantes persoais do secretario xeral, millóns de dólares1, e o drama derivado da invasión e posterior ocupación do territorio.[1] James Baker III , que foi o máis célebre dos Enviados Especiais asumiu o cargo durante sete anos. Pese á súa notoria experiencia nas relacións internacionais, e o seu peso como ex Secretario de Estado americano, tivo que dimitir tras inxentes esforzos por atopar unha solución ao conflito. A súa dimisión, que foi celebrada polos marroquís, confirmou para moitos observadores que se trataba dun conflito de imposible solución. Esta impresión afiánzase aínda máis coa lectura dos informes do Secretario xeral da ONU onde se recorre a miúdo a un repertorio de fraseoloxía, vaga, ambigua e de equívoca intencionalidade que, con todo, non chega a ocultar a permanente e deliberada ausencia de vontade do responsable internacional de recorrer aos termos e medios perfectamente establecidos pola longa e rica experiencia do organismo internacional para impoñer o respecto dunha das normas estelares do ordenamento xurídico internacional, isto é, o dereito dos pobos á libre determinación (resolución 1514, decembro de 1960).

Pero se hai que facer xustiza á actitude das Nacións unidas e os seus sucesivos secretarios xerais, hai que recoñecer que a ultima deriva de Kofi Anan (informe de abril de 2006), que consiste nun intento, tímido quizais, de suplantar o que dita a norma de descolonización, resolución 1514, por un acomodamento á realpolitik, en claro xesto de prevaricación fáctica, inscríbese nun comportamento que caracterizou ao organismo internacional desde as súas primeiras resolucións sobre o problema do Sahara Occidental, en particular desde os inicios da Marcha Verde, a finais de 1975.2

A característica común á maioría das posteriores resolucións, con raras excepcións, é o recurso a unha linguaxe pusilánime, ambivalente, e no mellor dos casos sitúa por igual a Marrocos, país que violou un dos principios básicos do dereito internacional grazas ao cal a maioría dos países colonizados tiveron acceso á súa independencia: o dereito dos pobos á autodeterminación e independencia, e ao frente POLISARIO, movemento de liberación cuxa única responsabilidade consiste en erixirse en defensor dos lexítimos dereitos do pobo saharauí a recuperar o seu territorio, e a instaurar os seus dereitos recoñecidos como tales por toda a comunidade internacional.

Detrás desta actitude reincidente e permisiva do organismo internacional, subxace o propósito rumoreado por Marrocos e defendido na instancia internacional polo seu principal valedor, Francia, de aprazar, sine die, toda solución que poida ser lesiva aos intereses do reino alaui e, en espera de tempos mellores, deixar que as duras condicións en que viven os saharauís, tanto nos campamentos de refuxiados, como nas zonas ocupadas, enfraquezan as súas capacidades de resistencia e estes terminen resignándose a aceptar propostas de almoeda como o actual proxecto de “ampla autonomía”.

Apostar polo cansazo dos saharauís; polas frustracións ante a sempiterna prórroga dos mandatos da MINURSO; pola inercia destes efectivos internacionais ante as diarias e flagrantes violacións dos dereitos humanos das poboacións civís indefensas que se cometen ante os propios narices dos cuarteis xerais da MINURSO; as presións internacionais, instigadas tamén polo reino co apoio de Francia ante os organismos internacionais, para reducir as axudas humanitarias que estes fornecen ás poboacións refuxiadas nos campamentos, foron o arsenal ao que recorreu Marrocos desde que constatou sobre o terreo a imposibilidade dun desenlace militar favorable ás súas teses.

Con todo, tanto a ONU como Marrocos deberían recoñecer xa que esta estratexia mostrou os seus límites. Seica é preciso recordarlles que foi o propio Hassan II, no seu discurso para anunciar o inicio da Marcha Verde, en outubro de 1975, quen dixo ao seu querido pobo que a anexión dos territorios saharauís se faría, como máximo, nun par de semanas, e que a tarefa ocuparía escasos días ás Forzas Armadas Reais. ¿Ou seica non se fixo célebre o prognóstico do que foi o alter ego de Hassan II durante a maior parte do longo reinado deste, Dris Basri, quen dixo , referíndose á capacidade de resistencia dos saharauís: “Eles están ao sol , e nós na sombra. Veremos quen resistirá máis.”

Hassan II morreu o 23 de xullo de 1999, é dicir 24 anos despois sen ver realizarse os seus pronósticos. Dris Basri, leva xa sete anos como incómodo exiliado en Francia onde segue con angustias a fin de reigne do seu protector e valedor tamén da monarquía, Jacques Chirac, quen abandonará o cargo en marzo próximo.

O manido cliché, amplamente difundido polos medios de prensa marroquís durante os primeiros anos do conflito, de que a guerra do Sahara occidental se inscribe na lóxica da guerra fría, e que Hassan II se erixíra no defensor dos intereses occidentais na rexión, defensa xenerosamente retribuída política , económica e militarmente, quedou feito anacos coa caída do muro de Berlín, en 1989.

A inestabilidade que coñeceu Alxeria, principal aliado da causa saharauí, durante as décadas dos oitenta e os noventa, e a incerteza derivada da mesma alimentaron as expectativas marroquís e francesas de que nalgún momento, a problemática interna obrigaría a Alxeria a ceder no seu apoio aos saharauís. Posteriormente, cando irrompeu na escena internacional o fenómeno do terrorismo islamista, as autoridades marroquís, orfas dunha argumentación seria para xustificar a súa empresa colonial no Sahara, non dubidaron, en contra de toda evidencia, en atopar vínculos entre o Frente POLISARIO e a nova que ameaza occidente, Al Qaeda.

E, para a promoción desta nova falacia, aí están o plumíferos de sempre, a soldo do Majzen, que desde os seus confortables despachos europeos se autoproclaman expertos do conflito saharauí e das ameazas que segundo eles se cernen sobre o Frente POLISARIO de converterse nunha ramificación do movemento integrista armado, por citar dous exemplos: Aymery Chauprade, profesor da Sorbone cuxas entrevistas son ampla e exclusivamente cubertas polos medios de prensa marroquís, e o suposto estudo elaborado por un dubidoso instituto de estudos estratéxicos con sé en Bruxelas, ESISC. Estudo cuxa mediocre calidade e absoluta falta de obxectividade merecéronlle, por parte dun semanario político propiamente marroquí, (Lle journal Hebdo, do 3 ao 9 de decembro de 2005) a sarcástica cualificación de estar feito “á medida do que desexan as autoridades de Marrocos”.

Toda esta parafernalia propagandista fixo augas, e a Fronte POLISARIO segue sendo o que sempre foi: un movemento de liberación nacional que soubo, nas tres longas décadas de loita desigual, non ceder ás sereas que noutros lugares arroxaron a outros movementos, igualmente asistidos pola xustiza do seu combate, a recorrer a métodos de violencia indiscriminada.
É hora xa de que os estrategos do Majzen se rendan á evidencia de que as frenéticas, inverosímiles e recorrentes campañas de calumnia, de denigración e de descualificación non puideron resistir ao transcurso do tempo. Paradoxicamente, ao mesmo tempo que as autoridades do reino marroquí crían crebaría a resistencia e determinación dos saharauís.
Se houbo momentos, na longa historia do conflito, en que a falta de perspectivas e as difíciles condicións de resistencia abrandarían a determinación dos saharauís, e hóuboos, estes tempos quedaron atrás. Pola contra, os saharauís teñen hoxe, máis que nunca antes, maiores razóns para seguir alimentando o seu optimismo. Velaquí o por que.

Toda evolución do conflito esta estreitamente ligada primeiro, á situación interna (territorios ocupados e interior mesmo de Marrocos), e ao contexto rexional e internacional. Respecto da situación interna, as condicións de resistencia dos saharauís cambiaron radicalmente. O asedio militar do territorio e súa total incomunicación co exterior que caracterizaron as dúas primeiras décadas da ocupación, e ao socairo do cal se cometían as maiores atrocidades contra unha poboación totalmente indefensa, xa non é posible hoxe. Grazas ás innovacións que coñeceron os medios de comunicación, aos teléfonos móbiles e ás redes de Internet, verdadeira revolución prometeica para os saharauís, as informacións e imaxes do que alí ocorre percorren o mundo ao instante. Xa quedaron atrás as épocas en que miles de civís inocentes languidecían nos tristes cárceres clandestinos do reino na ignorancia total da comunidade internacional. Marrocos xa non pode negar a represión e brutalidade con que conseguiu a permanencia dun réxime autocrático e liberticida, nin a impunidade polos excesos que comete nos territorios ocupados. Outrora, a existencia dun vínculo de parentesco con algún membro da Fronte POLISARIO podía constituír motivo de detención, torturas e ata de desaparición física. Hoxe, grazas á Intifada saharaui e aos seus simultáneos ecos no exterior, son centenares de homes, mulleres e ata nenos os que se lanzan ás rúas gritando aos catro ventos, non só a súa pertenza á fronte POLISARIO, senón tamén enarborando a bandeira saharauí fronte aos establecemento públicos marroquís e esixindo a independencia e a fin da ocupación.

As redadas de detencións masivas e as consecuentes torturas nas comisarías de policía, seguen sendo unha práctica habitual, pero grazas ás inmediatas denuncias que invaden as oficinas das organización dos dereitos humanos e a conseguintes presións que estas exercen desde o exterior, estes detidos recobran pronto a súa liberdade, e os estigmas do maltrato recibido son exhibidos con orgullo aos medios de prensa. Aí está a foto do mozo Mouloud sueidi, ao que hai menos de dous meses un comisario da policía marroquí, nun xesto de desesperación , seguramente farto da ineficacia patente de práctica común da tortura, prendeu lume, consciente de que a víctima, ao non morrer, denunciaría estes abusos. Ante o auxe sen precedente da Intifada saharauí, as autoridades marroquís atópanse hoxe fronte ao dilema do Asno de Buridan:

Seguir a política de recurso á crúa represión que caracterizou todo o período da ocupación xa non poderá arredar aos saharauís, conscientes de que xa non predican no deserto. Hai escasos meses un grupo de activistas entrevistado por un corresponsal de Le Figaro foron categóricos: “ Xa non estamos dispostos a asumir a resignación dos nosos pais. Loitaremos día e noite contra a ocupación . Marrocos ten que abandonar o Sahara Occidental”. Por outra banda , Marrocos se segue a política represiva corre o risco máis que probable de verse levado á picota polos organismos de defensa dos dereitos humanos e dar así ao traste coa imaxe que as autoridades do reino, e os seus protectores no exterior, se desviven por facer chegar á opinión publica internacional de que Marrocos quere enterrar definitivamente o triste pasado dos “anos de chumbo” e desfacerse así do oneroso legado de Hassan II e o seu factotum Dris Basri; ou dar satisfacción ás esixencias da comunidade internacional dando maiores espazos de apertura, de liberdade de expresión, de movemento e de asociación , co conseguinte auxe das reivindicacións independentistas e maior radicalización das esixencias da fin da ocupación, e, last but not the lest, o probable efecto de contaxio dos aires de liberdade que non tardasen en varrer a outras rexións propiamente marroquís agrilloadas tamén desde hai décadas.

Ademais, a nivel da situación interna do país, e máis alá dos panexíricos dos cortesáns , locais e estranxeiros, Marrocos sabe que atravesa un dos momentos máis difíciles da súa historia. Con máis da metade da súa poboación totalmente analfabeta ( ¡15 millóns¡); cunha economía exsangüe e en total dependencia da azarosa meteoroloxía ; descrédito total dunha clase política que se sabe enfastiada do eterno papel de figurante; cunha mocidade, que constitúe a maioría da poboación, ávida dunha vida mellor no exterior, todo iso constitúe o mellor fertilizante dun islamismo radical que xa gañou amplos sectores da desamparada poboación marroquí. Se a iso se lle engade o amateurismo dos círculos máis próximos do poder, está servida a catástrofe no reino da que ningún suposto “colchón de intereses” poderá salvar.

O contexto rexional e internacional que durante moitos anos levou auga ao muíño marroquí, tampouco é optimista para as autoridades do reino. Alxeria, principal aliado dos saharauís recuperou a súa estabilidade interna e está restaurando a súa preponderancia na palestra internacional como parceiro da maioría das grandes potencias mundiais. Grazas ás súas prodixiosas potencialidades económicas, á súa veciñanza xeográfica con Europa, á súa experiencia na loita contra o terrorismo, e ás habilidades do seu actual presidente, Abdelaziz Bouteflika, converteuse nun referente obrigatorio máis alá dos espazos propiamente africanos .

No escenario internacional, imposible non facer referencia á importancia cardinal que supón para Marrocos o indefectible e multifacético apoio de Francia, non só para a estabilidade interna do reino, senón tamén para o seu defensa sen concesións a nivel das instancias internacionais, en particular a ONU e a Unión Europea. Esta defensa adquiriu maior ímpeto nos dous últimos mandatos da presidencia de Jacques Chirac, a quen , ironicamente, o xornalista español Ignacio Cembrero, chego a chamar Chirac O Alaui por devoción á familia reinante en Marrocos.. Sen o apoio incondicional francés desde os primeiros momentos, é probable que Marrocos non se lanzase á aventura colonial do Sahara Occidental.

Excepción feita dun curto período durante a presidencia socialista de Mitterrand, no que o estragafestas de Gilles Perrault publicou o seu libro-denuncia , Notre Ami le Roi, e o ruxe-ruxe que supuxo tanto no interior do propio Marrocos como a nivel de Francia, as relacións de franco-marroquís nunca coñeceron maiores altibaixos. O núcleo desta relación sempre o foi a dereita francesa: UDF do expresidente Giscard D`Estaing, e o RPR, hoxe UMP de Jacques Chirac. Ambos partidos imbuídos dunha concepción das relacións de Francia coas súas antigas colonias impregnada de paternalismo, clientelismo e complicidade coas máis tristes ditaduras do continente africano3. Esta política, coñecida nos medios diplomáticos franceses de Francafrique, baseada en sistema de redes herdado da época Faucart ( conselleiro de asuntos africanos do Eliseo desde a época de De Gaulle), está dando os seus últimos estertores co final do ultimo mandato de Chirac quen abandonará o cargo en marzo próximo. ¿Cambiará a natureza das relacións franco-marroquís cando Chirac abandone a escena política internacional? É posible que isto non sexa estritamente certo, pero o que si é probable é que Marrocos xa non terá o apoio, sen reticencias, que tivo durante estas tres últimas décadas, e os desaforos do réxime marroquí terán maiores ecos na escena internacional.

Tanto Chirac como os seus predecesores, nunca seguiron no Magreb Árabe a política que corresponde á condición de Francia de gran potencia á que unen sólidos vínculos sentimentais, históricos e culturais cos países da rexión. Todas estas bazas que se podían poñer ao servizo dunha relación equilibrada, con beneficios compartidos desde as dúas beiras do mediterráneo, foron tiradas pola borda en pos de salvagardar unhas relacións, case obscenas pola súa lixeireza, cunha monarquía medieval que debe a súa supervivencia á represión máis desapiadada e ao indefectible apoio francés.

Os novos mandatarios do Eliseo, xa sexa Nicolas Sarkozy, do UMP, ou a socialista Segolene Royale, tratarán, para devolver a Francia a súa respectabilidade no Magreb Árabe, particularmente en Alxeria, de instaurar unhas relacións máis equilibradas con todos os seus socios onde prevalezan os intereses estratéxicos mutuos, e onde Francia tomo conciencia xa da necesidade de recobrar “le temps perdu”.

Basri, como pouco coñecedor da sociedade saharauí, ignoraba o proverbio nómade que di: “Ao que saiba esperar achegaráselle a sombra”.

________________________________________
1 ./ Kurt Waldheim, 1972/1981; Perez de Cuellar, 1982/1991; Boutrous Gali, 1992/1997; Kofi Anan, 1997 culminará o seu mandato en decembro próximo.
2 .- Resolución 377, 22 de novembro de 1975; resolución 379 (2 de nov.1975); resolución 380 ( 16 nov.1975). Todas elas dunha ambigüidade patente.
3 .- Segundo o Center for Global Development (CGD), no seu informe de agosto de 2006. “As axudas que Francia fornece aos países subdesenvolvidos vai sobre todo a países, pouco democráticos, non tan pobres...e é ( Francia) o campión da venda de armas ás ditaduras”. Le Monde, 14 de agosto de 2006.

Feijóo e o surrealismo. Por Teresa Táboas

Publicado no Xornal de Galicia - 7 de xullo de 2010
.

Agroman estes días da mán da esperada sentenza do Tribunal Constitucional sobre o Estatut catalán, despois de dous anos e medio de longas deliberacións, tódalas vellas teimas que sen correcións racionais e sen responder a un razoamento lóxico simplemente van expresando emocións. Curiosa afirmación, cando a propia sentenza deixa claro que a utilización do termo nación é plenamente constitucional máis aló da súa eficacia xurídica, pero é o recoñecemento expreso de que existen máis nacións que a da sentenza do señor Nuñez Feijóo. Surrealismo en estado puro se nos cinximos conceptualmente ao que foi aquel movemento xurdido a principios do século XIX arredor do poeta André Bretón, que se baseaba nos automatismos psíquicos puros, no simple dictado do pensamento, do mesmo xeito que o do presidente galego sen lugar a dúbidas, e que reflicte con clareza os seus complexos, aos que despois tenta poñerlle remedio con intervencións como a que fixo na entrega das medallas Castelao destacando o inconformismo dos galegos. Madia leva este país de que haxa inconformistas coma di, xa que de non ser así o conformismo de persoeiros coma el coas teses españolistas máis rancias rematarían coa existencia dunha realidade galega.

Inconformistas como aqueles artistas que constituiron unha vangarda patriótica galega entre os anos 1925-1936 e na que se atopaban tamén surrealistas como Eugenio Granell ou Maruja Mallo, pero a eles pola contra o dictado automático do seu pensamento faláballe da existencia dunha identidade propia, eran parte do despertar político e cultural do galeguismo, vangarda da que formaban parte outros artistas como Maside, Souto ou Seone, e que estaba vencellada ao discurso do nacionalismo, ademais de exaltar a función popular da arte e a súa potencia concienciadora nun momento convulso como aquel. Fáltalle ao señor Nuñez Feijóo, sen lugar a dúbidas, a valentía para fuxir da súa condición de repetidor automático de certas teses, vocación a do actual presidente galego cuxa acción está nas antípodas da actitude rebelde deses galegos inconformistas como Castelao, cuxa personalidade define moi ben aquela resposta que dera a unha pregunta que lle fixeron sobre porqué nas súas caricaturas sempre representaba unha Galiza pobre, e contestou que el non tiña vocación de estupefaciente. Pero no caso do señor Nuñez Feijóo é xa de sobra coñecida a súa traxectoria perante a defensa da identidade propia, rexeitándoa continuamente e amosando un desmedido culto por Madrid, por iso cando quere imitar ese españolismo caduco dende unha nación como a galega, ese automatismo psíquico que converteu ao surrealismo nunha vangarda artística a el simplemente voltou a retratalo, deixándonos unha frase para a historia que expresa unha forma de ver a realidade deturpada, xa que non lle serve nin lle gusta a que é. Por iso eu definiríao da mesma maneira que fixo o poeta e novelista Apollinaire co surrealismo: “Cando un home quixo imitar a acción de andar, creou a roda que non se parece nada a unha perna, así fixo surrealismo sen sabelo.”

Torres Queiruga e a vietnamita

Por Xoán Rama Trillo.

Coordinador executivo de Esquerda Nacionalista

.
A vietnamita estaba tras un dos altares da Catedral. A ollada, a aquel home alto, grande e rexo, enriba do púlpito, cos brazos en alto predicando, semellaba estares ante o mesmo Torquemada imaxinario. Vaia alarde de vaídade. Disparaba palabras coma unha metralladora que atronaba todos e cada un dos arcos da Sé de Compostela. “Perante Deus todos valemos”, pensaba él, pequeno, frouxo e ferreño; asi e todo era o seu irmán.Magoábao e enfurruñábao. “Un, varudo batallador das Cruzadas o outro, valente loitador dos humildes. As duas caras da mesma moeda”, laiábase él nos seus adentros. A policia axexaba. No Seminario Maior corría o Vaticano II, a Teoría da Liberación, a galeguización da igrexa, a actuación libre da igrexa na sociedade, a defensa dos pobres …rexía ainda o Cardeal Quiroga Palacios.

.
Chao, Moncho, Carballo, O Fuguillas, O cura de Aguiño que daba misa pola tardiña a hora que voltaba do mar cos seus mariñeiros ou Susa Juanatey e @s amig@s que andaban de misioneir@s nas aldeas do Monte Iroite a carón da base militar do Barbanza, carecendo os seus veciños até do máis estrictamente necesario, e tantos e tantas outras ao traballo no longo do tempo (Coloquios, Encrucillada, Irimia, Romaxes, Encontros …traballo coa comunidade a pé de obra). Parecían apóstolos: curas-mariñeiros, curas- labregos, … curas- traballadores. Todo un bulir na sacro santa Casa. E en plena xolda “ fumata branca”, cae Torres Queiruga en desgraza. O Arcebispo Suquia apuntaba e coa valiosa “habilidade diplomática vaticana” saida de xente do seminario, desgaleguizació n da igrexa, pequenos empuxes cara a porta de fóra aos “curas roxos”, fuxida cara a Ámerica e a África á busqueda de osíxeno. Logo veu o Bispo Rouco e seguiu a mesma liña doutrinal.

.
Hoxe máis de 50 curas valorosos do colectivo Encontros reivindican, de novo, derrubar, para aqueles que asi o queiran, o muro do celibato tan daniño á plenitude do ser humano. Segundo eles, o meu tan prezado Xoán XXIII co seu Vaticano II algo anduvo rosmando a prol do cambio e o Paulo VI algo deixou escrito, mais o Wojtyla prefiriu derribar o Muro de Berlín. A ver se haí sorte e coa vida do Bieito XVI a Santiago, xa que xa non ten nada que esborrallar en Berlín, lles fai caso, falanos en galego- feliz fará ao padre Isorna e os galegos de seu- e abole o celibato obrigatorio. O Monseñor Barrio ía lle quedar ben agradecido, xa que está, entre o eixe e a roda, pagando os custes daqueles “recortes”.

.
Artigo publicado no xornal El Correo Gallego – 05.06.10

http://www.elcorreogallego.es/opinion/cartas-al-director/ecg/torres-vietnamita/idEdicion-2010-05-29/idNoticia-552294/

No Día da Memoria do Holocausto

Por Pedro Gómez-Valadés

.
Nunha entrevista emitida pola televisión poucos anos antes da súa morte, Violela Friedman, (Transilvania 1930 - Madrid 2000) dicía que o principar reto, a encomenda que ela quería transmitir ás novas xeracións, era a de que o que ela denominaba “o ruído insoportábel da historia” non conseguira apagar as voces dos sobreviventes do Holocausto. Da Soáh na milenaria lingua Hebrea. Esa é a principal tarefa que como demócratas e militantes na nosa condición humana, debemos marcarnos cada 27 de xaneiro.

Hai agora 65 anos que a División 100 do Exército Vermello entrou en Auschwitz-Birkenau. Esa inmensa fábrica de morte que é símbolo perpetuo e universal da infamia. E digo entrou en Auschwitz porque entendo excesivo denominar liberación á entrada nun campo de exterminio, no que ficaban neses intres só pouco máis de 2000 xudeus vivos, nunha factoría que tivo nos anos a pleno rendimento a negra marca de aniquilar a máis de millón e medio de seres humanos. Homes, mulleres e nenos.

Preguntábanme amigos que sentira cando visitei Auschwitz por ver primeira. En verdade é moi dificil de explicar, debería ser eu un orfebre da palabra que non son, para poder transmitir en verbas, algo tan humano, ao que pisando a terra de Auschwitz sentín. Mais se tivera que trasladar a unha frase os pensamentos que me invadiron neses momentos, eses foron que Auschwitz era fisterra. Que ese inmenso campo non era parte deste mundo. Porque Auschwitz-Birkenau foi un proxecto destinado e eficientemente programado para o esquecemento: non tiña que ficar nin rastro das vítimas. Porque sen soporte físico, debía así desaparecer a significación cultural do Pobo Xudeu e a súa contribución á historia de Europa e da humanidade. Tratábase de perpetrar un crime de tal magnitude que, aínda que alguén conseguira eludir a cámara de gas e poidese dar testemuño, ninguén podería darlle credito pola desmesura do contado.

A persecución e o asasinato sistemático, burocráticamente organizado e auspiciado polo Estado de millóns de seres humanos, polo “delicto” de ser e non por “ter cometido” é a culminación da maldade a que uns homes poden someter a outros homes.

Atribúese ao historiador Simón Dubnow dicirlle aos xudeus que aínda seguían con vida no guetto de Riga cando era conducido para ser asasinado o 8 de decembro de 1941: "Yidn, schreibt!!" (Xudeus, escriban!!).

Esa é a nosa labor. Ler e sentir o que escribiron e manter o facho aceso da súa memoria. Porque esquecelos, esquecer no que no corazón das nosas Europas sucedeu hai agora só 65 anos é asasinar por segunda vez aos mortos na barbarie nazi.

Quero aproveitar, non podo rematar estas liñas, sen demandar da nosa Casa Común como galegas e galegos, do noso Parlamento de Galicia, sensibilidade. Que este ano 2010 non cometa o erro sen nome do esquecemento.

Primo Levi. Sobrevivente do Holocausto en Auschwitz.

Se isto é un home

Os que vivides seguros
Nas vosas casas caldeadas
Os que vos atopades, ao volver pola tarde,
A comida quente e os rostros amigos:
Considerade se isto é un home
Quen traballa na lama
Quen non coñece a paz
Quen loita pola metade dun paneciño
Quen morre por un si ou por un non.
Considerade se é unha muller
Quen non ten cabelos nin nome
Nin forzas para lembralo
Baleira a mirada e frío o regazo
Como unha ra invernal.
Pensade que isto sucedeu:
Encoméndovos estas palabras.
Gravádeas nos vosos corazóns
Ao estar na casa, ao ir pola rúa,
Ao deitarvos, ao levantarvos;
Repetídellas aos vosos fillos.
Ou que a vosa casa se derrube,
A enfermidade vos imposibilíte,
Que os vosos descendentes vos viren o rostro.

Israel e nós. Por Josep-Lluis Carod-Rovira

Por Josep-Lluis Carod-Rovira
AVIU - 07.10.09.
.

A Israel pásalle, no mundo, algo semellantemente a aquilo que, en España, ocórrelle a Catalunya. Todo é escoitar ou ver as palabras-faísca (Israel, xudeus, Catalunya, cataláns) e ao momento préndese o lume da prevención, da sospeita ou da criminalización inmediata. A súa simple mención ten a virtude de provocar reaccións irracionais de rexeitamento, alerta ou culpabilización, de pór en garda todo o mundo, polo si ou polo non... En ausencia de xudeus na paisaxe española, os cataláns fixeron a función ("os xudeus de España", dicía Pio Baroja), converténdose en xudeus sobrevindos, aos cales se aplican todos os reproches, tópicos e prexuízos do antisemitismo, quitado de matar a Cristo, cando menos até agora: xente avariciosa, interesada só polo diñeiro, etc...

.

Moitos medos e inseguridades da uniformidade identitaria máis rancia en relación co outro, cara a aquilo que é diferente, canalizáronse, en España, contra xudeus e cataláns, facendo a miúdo unha soa cousa. O mesmo Quevedo era quen de escribir, case á vez, un libelo antixudeu e outro de anticatalá, quizais un con cada man. Todo o rexeitamento do conservadurismo máis enfrentado de cabeza ao progreso, á modernidade, aos cambios, tivo tamén os mesmos destinatarios: industria, cultura, cidade, ciencia, palabras craves tamén do catalanismo, recibiron por todas partes.
.
Tras a barbarie da Shoáh, do Holocausto, a esquerda europea e os sectores máis ilustrados e liberais eran claramente proisraelis, seguramente pola mala conciencia e a vergoña de todo o que Europa permitira ao nazismo e tamén pola hexemonía socialista no movemento sionista de entón. Tamén, á saída da ditadura, a esquerda, e unha parte da sociedade españolas do momento, tiñan respecto e unha certa admiración por Catalunya. Pero unha actitude e a outra hai xa tempo que cambiaron de signo. Onte e hoxe, en España, xudeofobia e catalanofobia van do brazo. Máis aló da pegada xudía na nosa historia nacional, o catalanismo sempre se sentiu atraído pola historia do pobo xudeu: a conciencia e complicidade de grupo, a tenacidade para transmitir a identidade aos descendentes, en calquera lugar do mundo e en contextos moi difíciles e dramáticos, a fascinación pola construción do propio Estado nacional con xente chegada de todas partes, etc.
.
Non é estraño, pois, que, o 1929, Rovira e Virgili se referíse ao "pútrido e fétido antisemitismo (que) aínda está vivo"; que, ao nacer "Edicións 62", en pleno franquismo, se o seu primeiro libro editado era "Nós os valencianos", de Joan Fuster, o segundo título impreso foi "O Estado de Israel". Nin tampouco que, o 1992, na conmemoración do cincocentos aniversario da expulsión dos xudeus de Sefarad, o Parlament de Catalunya fose o único, dos dezanove existentes a todo o Estado, onde se presentou, e foi aprobado por total unanimidade, unha resolución de condena daquel feito, resolución que eu mesmo tiven a honra de redactar.

.
O antisemitismo de onte, a xudeofobia de hoxe, teñen, de feito, raíces relixiosas, onte instaladas no integrismo católico, hoxe tamén no integrismo islámico. Por isto sorprende, e só se entende como resultado da desinformación e a simplicidade con que se adoptan certas actitudes, que, ademais da ultradereita, sexan, xustamente, certas esquerdas, as abandeiradas do anti-Israel. Non quedaramos en que a laicidade era un valor de civilización? Como non parece que certas posicións se puxesen baixo a advocación do Vaticano nin tampouco da Meca, as razóns deben buscarse noutro lugar: o factor palestino, como pretexto por expresar, tamén, un antiamericanismo primario e visceral, nun momento de desorientación ideolóxica.

.
Lamentabelmente, España é o Estado máis antisemita de Europa, pero Barcelona xa apareceu en dúas ocasions, en pouco tempo, no mesmo mapa. Sempre defendín e defendo o dereito do pobo palestino á construción do seu propio Estado nacional independente e que Israel debe retirarse de Cisxordania. Pero tamén defendín e defendo o dereito á existencia do Estado de Israel e o seu dereito a defenderse dos ataques terroristas. Hamás, con quen agora se entrevistan algúns grupos políticos españois, sen que ninguén o cuestione, como a cousa máis normal do mundo, a pesar de estar considerado como organización terrorista pola Unión Europea e Estados Unidos, é, precisamente, un dos obstáculos máis grandes para a creación do Estado palestino. Pero isto non converte a todos os palestinos en terroristas. Como tampouco que a máxima autoridade islámica de Xerusalén aproveitase a radio berlinesa, na Alemaña de Hitler, para facer chamamentos reiterados a matar aos xudeus.

.
Nin todos os xudeus son malos, nin todos os palestinos son bos, e ao revés. Nin todos os cidadáns de Israel pensan o mesmo do seu goberno, nin todos os musulmáns poden ser sospeitosos de nada polo feito de ter esta relixión. Os problemas só serán resoltos pola vía política, non polas armas e o terrorismo. A coexistencia pacífica dos dous pobos só chegará polo acordo e a negociación, non polos atentados de suicidas ou polo derribo das casas destes. Por isto, certas actitudes e compañías non benefician nada a solución do conflito e, menos aínda, ao dereito lexítimo dos palestinos a ser Estado.

.
Non deixa de ser sospeitoso ademais, que os únicos musulmáns obxecto de simpatía política sexan, precisamente, aqueles que teñen un conflito aberto en Israel. Onde están as voces da esquerda europea en Chechenia, ante Darfur, ante o Sahara e, ao seu momento, en Bosnia, musulmáns todos eles? Aínda lembro aquel esotérico "bombardean Serbia porque son de esquerdas", en boca dun político de "esquerdas". Non ten sentido, pois, castigar e criminalizar a todo un pobo e un país, polo simple feito de ser o pobo que é e o país que é. E, moito menos aínda, facelo desde Catalunya.
Aviu, 7 de Setembro de 2009

Eire di que si

Por Xosé Antón Ferrón (desde Dublín)

.

As cinco desta tarde, hora irlandesa, faránse oficiais os resultados do referendum polo que o povo irladés ratifica o Tratado de Lisboa. Esta é a segunda vez que os irlandeses son chamados as urnas coa mesma pregunta, logo de que en Xuño de 2008 o "non" gañase por un apretado marxe do 53.4% contra do 46.6% que votora afirmativamente. Nesta ocasión todo fai indicar que o "Sí" acadou máis do 60% dos votos emitidos, pero, por qué este troco no parecer dos irlandeses?

.

En primeiro lugar habería que destacar o posicionamento claro dos principais partidos do pais a prol do si. Se na anterior consulta, fora Finna Fail case que en solitario o que fixese campaña pola ratificación do tratado, nesta ocasión tanto Finne Gael, Partido Laborista e Os Verdes, deixaron ó marxe cuestións de política doméstica e deron a cara. Os principais opositores a Lisboa, Sinn Fein, Partido Socialista e People before Profit ( Xente antes de gañancias), non fixeron unha boa campaña, con declaracións contradictorias, e moitas veces demasiado catastrofistas. O Sinn Fein sobre todo, trabucouse ó centrar á súa campaña en acosar ó Taoiseach, Brian Cowen, e non saber coma achegar á xente ás verdadeiras razóns de por qué non querían o Tratado.

.

O lema da campaña do Sí, Yes to jobs, yes to recovery, Yes to Europe, ( Sí a traballos, sí á recuperación, sí a Europa, cuallou na xente, que teme represalias das instancias europeas se o tratado non é ratificado por culpa deste pais, e a conseguinte e posible Europa de dúás velocidades. Mentres o lema dos partidos opostos ó tratado foi "No more lies" ( Non máis mentiras), que non foi interpretado pola xente do xeito esperado. Nun ámbeto máis mundano, a pé de rúa, é doado que xente que votou non no 2008, dígache sen maior rubor, que ían votar sí desta volta, porque total, se votaban non, seguro que habería unha terceira consulta, así que mellor rematar canto antes. Pero sobre todo, esta illa que hai non pouco presumía de ser o Tigre Celta, e que neste intres non é máis que un miquiño cunha gaita, un pais que pasou de case que o preno emprego a tasas de paro non coñecidas dende os 80, ten medo a quedar á marxe dos paises que poden liderar a recuperación económica. Unha recente visita de Nicolas Sarkocy, na que veladamente ameazaba a Irlanda con quedar fora das axudas europeas en caso de non ratificar o tratado, fixo máis polo sí que toda a campaña gubernamental. En definitiva, Irlanda dí que sí a Lisboa, inda que case ninguén na illa ten a máis remota idea de que significa e que repercusión pode ter o tratado que veñen de ratificar.

Xose A. Ferrón

Dublín - Baile atha Cliath

Eire

A propósito do financiamento autonómico

Por Camilo Nogueira

.

Se durante a Ditadura a visión de Galiza como Noroeste servía para ocultar ese país pobre, lonxano, cuxos habitantes estaban adoecidos por emigrar, agora ten outro carácter, mais a opinión preconcebida perdura, tendo protagonistas externos e, ¡ai!, internos.

Ha pouco máis dunha semana no Faro de Vigo, nunha interesante entrevista feita por Selina Otero ao xornalista de La Vanguardia Enric Juliana con ocasión da publicación do seu libro La deriva de España, este afirmaba que agora "o verdadeiro sur de España é o noroeste, que ficou estancado", integrando nese espazo interpretativo ás catro provincias galegas, con Zamora, Palencia, León, Salamanca, Asturias e parte de Cantabria. Galiza "lonxe de Madrid, do Mediterráneo, de África, das rotas navais que enlazan Europa con Oriente, sendo Portugal a única viciñanza", reproducíanse así as apreciacións da obra do xornalista catalán. O que o relato non incorporou é que Galiza fica perto de Inglaterra e de Franza por mar, mirando ao Atlántico frente a Norteamérica e virando á esquerda para Brasil, pasando por ese horizonte unha parte fundamental do tráfego marítimo mundial.

Nen incluíu a realidade singular de ser o país da chuva, o vento e o sol e dos 1.500 quilómetros de costa, tantos como todo o mediterráneo peninsular. Puido dicir, ademais, que a viciñanza con Portugal non é apenas cuestión de xeografía senón tamén de intercambio comercial, situándose a galega como a primeira Comunidade Autónoma na importación e exportación á nación portuguesa, máis que Cataluña ou Madrid. Sería demais que Juliana encimase a todo iso a noticia, desconcertante, de que Galiza é a Comunidade Autónoma máis exportadora ao estranxeiro, depois de Navarra, destinando produtos equivalentes a 30% do seu PIB, unha cifra varias veces superior á de Madrid, que vive doutras cousas. Pudo dicer todo isto, mais é preciso recoñecer que resulta demasiado exixente reclamar a alguén que analisa "a deriva de España" que Galiza sexa xuzgada por sí mesma e non de acordo co preconceito español que toma por centro a excéntrica posición de Madrid a respeito de Europa e do mundo ou seguindo a interiorizada representación do Estado como mediterráneo.

Ainda que preso da visión ideolóxica oficial, Enric Juliana demanda un novo equilibrio económico no Estado español. Porén, para situar as cousas no sitio debido, debería ter en conta que Galiza é hoxe un dos paises máis industrializados do Estado, tendo unha proporción de emprego no sector industrial superior á media estatal e que lidera múltiples sectores económicos na Península, dispondo de sectores primarios especialmente capaces, grazas ao esforzo da súa xente e a pesar da sangría demográfica causada pola marxinación e a emigración consecuente, que continúa. Tería que saber que Galiza non ten unha especial relación comercial con Madrid, nen posibelmente a vaia ter, exportando a ese lugar do poder político, económico e mediático, iso sí, a maioría dos tributos que aquí se arrecadan. Que este país non precisa tanto axudas como autogoverno e a instrumentación do remedio final dos obstáculos da comunicación por terra, mar e ar que ainda padece. Galiza debe ser solidaria cos territorios próximos, de Asturias a Salamanca, cos que tivo relacións históricas tan importantes como ignoradas pola cultura política dominante, como tamén con todos os demais. Non obstante ha que dicer que a situación económica e os problemas galegos son específicos, non tendo sentido integralos naquel pacote político-territorial.

Non resulta estraño que desde fora nos perceban simplesmente como parte da simpleza do Noroeste "deprimido". Depois de todo esa visión forma parte da ideoloxía dos que governan en Galiza. Cren que o problema económico a resolver é o de ser mellor tratados por un poder madrileño que non se pon en causa. Non pensan máis que en como chegar axiña a Madrid no canto de avanzar na integración interna de Galiza e na relación con toda Europa e co mundo. A visión da Galiza excéntrica e pobre tivo sempre un carácter político. Mantense agora malia que foi superada contra vento e maré polos axentes económicos e sociais do noso país, pola nosa xente. Mais informa ainda as propostas de financiamento da autonomía que procura o Presidente do Governo Galego, fundamentándoas apenas nos cartos suplementarios que deben chegar a conta do avenllentamento, a dispersión da povoación e emigración -demandas que non poden esquecerse, cando no que habería que pór o acento principal é na competencia política sobre a participación e regulamentación no arrecadamento dos grandes tributos e sobre a criazón de impostos proprios. Galiza ten unha renda por habitante próxima ao 90% da media da UE de 27 Estados. Porqué non había de dispór así de recursos de sobra para atender a un Orzamento de gasto que hoxe non sobrepasa o equivalente a 24% do Produto Interior Bruto galego?

Coda 1: A dispersión da povoación merece ser considerada no financiamento autonómica, mais herdada da estrutura económica e social tradicional, agora constitui unha fortuna a protexer e non unha desgraza a superar. É preciso superar o avellentamento, mais os que reclaman xustamente un financiamento especifíco farían ben en praticar unha política de crecimento demográfico que estiver entre as maís importantes, senón a máis importante, das praticadas polo Governo Galego.
Coda 2: Cristóbal Montoro, antigo ministro de Aznar e eurodeputado de traballo descoñecido, agora portavoz económico do seu partido no Congreso dos Deputados, propugna a fusión de Caixa Galicia con Caja Madrid e Caja de Ahorros del Mediterráneo. Resolveríanse así todos os nosos problemas: solucionaríamos a crise financeira, ficaríamos enganchados á prosperidade e abriríamos definitivamente unha canle cara o centro e o Mediterráneo, sempre costa abaixo.
Coda 3: Podo equivocarme e estou disposto a recoñecelo con tristeza antes de seguir adiante, mais intúo de que a grande maioría dos pais que enviaron a enquisa sobre as línguas no ensino contestaron en favor da língua galega, sabendo por riba que en Galiza ese é o camiño para saber muitas máis.

Quo vadimus

Por Alberte Brenlla

Galicia-Hoxe (26.06.09)

.

É ben sabido que os acontecementos políticos son tremendamente dinámicos e cambiantes e que adoitan estar enmarcados nun contexto social determinado. Vén ao caso lembrar como, por equivocacións concretas e irreversíbeis, operacións partidistas de gran calado remataron no cemiterio malia gozaren dunha posición de privilexio no tempo da súa lenta morte. Na transición política española tivo grande importancia unha que algúns de vostedes lembrarán, a Unión de Centro Democrático, coalición primeiro, partido político único despois, que acadou o goberno do Estado no ano setenta e sete e setenta e nove. A UCD primixenia, composta por partidos de raíz socialdemócrata, democratacristiá e liberal, elementos do poder político dos sectores máis modernos da última etapa do franquismo e por sectores políticos non esquerdistas das loitas antifranquistas, confluíron nunha medida operación que se denominou Unión de Centro Democrático.

.

As fortes leas internas e a carencia duns principios ideolóxicos comúns, que lle deran cohesión á organización centrista, deron lugar a que a mesma se esnaquizase no ano 82, todo isto precedido de previas escisións por capelas ideolóxicas. Un dos grandes erros da UCD e dos seus dirixentes foi converter o que foi unha triunfante coalición de partidos nun partido único que nunca foi tal. Só os soños políticos dalgúns e, sobre todo, as ambicións doutros deron ao traste co partido que, malia vivir unha posición de privilexio dende o goberno, non puido evitar o seu esfarelamento. Na Galiza, a implantación local e provincial da propia UCD en coalición co Partido Galeguista deu lugar á operación coaga que, liderada polo que foi deputado nacionalista, Pablo González Mariñas, obtivo unha posición parlamentaria decisiva na Asemblea Lexislativa Galega. As tensións internas e novamente es eivas ideolóxicas deron ao traste con Coalición Galega, após de que esta previamente disolvera os partidos integrantes e convertera a CG nun único partido.

.

A conversión de intereses políticos nunha única opción partidaria non serviu absolutamente de nada e o enterro coaga foi inevitábel, despois de sucesivas vicisitudes, coa aparición de Fraga Iribarne na Galiza aló polos arredados oitenta. Recentemente e con ilusión sincera por parte dalgúns recibiuse a nova de que a plataforma +BNG se conformaba inicialmente coma corrente dentro da fronte nacionalista. Segundo declaracións do seu líder natural, Carlos Aymerich, +BNG tentaba abranguer a socialdemócratas, progresistas e moderados na organización nacionalista. A primeira fase do trampolín político que se está a crear vai tomando forma. Podemos coidar -non sen certo esforzo- que no actual Bloque atópanse dous polos: aqueles que se protexen politicamente ao abeiro do liderado de Aymerich e Teresa Táboas e os que seguen a esteira do partido político hexemónico no Bloque, a UPG. A lícita e irremediábel confrontación política entre estes dous polos fai felices a algúns e sérvelles para alimentar a creación dun novo partido político nacionalista único, organización que podería albergar no seu seo as tres devanditas tendencias, segundo as declaracións xa mencionadas. ¿Que ideoloxía serve de amalgama a esta nova formación ? Nin se sabe. Podería entenderse que se conformase unha federación de partidos políticos nacionalistas dende a plataforma +BNG. A lenda -que pode resultar unha broma pesada-, de que os moderados, hoxe minoritarios na fronte, se poden situar nun sector dun partido único promovido dende máis BNG, soan a falso remedio que os propios integrantes da devandita plataforma xa irán resolvendo. Non é doado ver a liberais, socialdemócratas e moi pequenos sectores social-cristiáns compartindo unha organización política. É sinxelamente imposíbel.

Carta Aberta da Mesa Comarcal de Vigo

A Mesa Comarcal de Esquerda Nacionalista de Vigo quere manifestarlle a esta Asemblea Comarcal do BNG de Vigo o seguinte:

EN foi convidada a participar nunha lista de consenso para a elección dos delegados e delegadas que participarían na vindeira Asemblea Nacional Extraordinaria, tanto a nível nacional polo Portavoz Nacional Anxo Quíntana como a nível comarcal Santiago Domínguez en representación do sector que imos denominar a partires de agora quintanista.
Chégase a un primeiro acordo de incluír 12 nomes da lista que propuxera EN, pero existe un problema: cuestionase a inclusión na lista do noso compañeiro Cesar Pazos, membro do Consello Local do BNG.

As razóns? Que seica trátase dunha persoa “excesivamente crítica”. Esta claro que entendemos se poida discutir sobre a porcentaxe de participación, mais de ningún xeito podemos tolerar que se veten persoas.

A negociación féchase en 9 persoas, toda vez que no cupo da UPG so se admiten tres nomes da nosa lista, e se retira o veto a César Pazos. O representante da UPG na mesa negociadora maniféstalle ao representante de EN na negociación que si ben César nunca iría nas súas listas, teñen acordado non vetar a ninguén da lista que presente Santiago Domínguez. Como aclaración ao dito anteriormente temos que informar que entre o quintanismo e a UPG repartíronse o 50% a totalidade da lista, deixando vacantes, cada parte, 15 postos para incluír persoas doutros partidos e colectivos, así como independentes.

Pois ben nas negociacións celebradas na última hora do día 23, entre os quintanistas e a UPG,esta, a UPG, négase a admitir a César Pazos como condición irrenunciábel para chegar a un acordo de lista única, co cal o noso compañeiro é retirado da lista.

Queremos deixar constancia de que Santiago Domínguez defendeu o acordo acadado con EN, aínda que na primeira fase das negociacións tamén manifestara as súas reticencias a incluír a Cesar nas listas, sendo, por tanto a UPG a única responsábel desta situación.

Chegados a este punto EN acorda retirarse da lista, non somentes por solidariedade co compañeiro Cesar, senon por que non pode tolerar de ningún xeito estas actitudes prepotentes e antidemocráticas. En canto ao noso compañeiro Antonio Araúxo, alcalde de Gondomar, entendemos que polo seu cargo debémolo deixar ao marxe deste conflito, e polo tanto, non consideramos vencellado por este acordo, debendo ser él quen decida libremente a postura a tomar para o mellor desenvolvemento da súa actividade política.

Non queremos rematar esta declaración sen facer unha breve reflexión á luz de todo o sucedido, que dalgún xeito xa se puxo de manifesto na pasada Asemblea nacional no documento político da Alternativa e da cal formaba parte EN.

Cara onde vaio o BNG? Que ésta a pasar cos seus principios fundacionais? O asemblearismo vai camiño de desaparecer na práctica, e non porque as Asembleas Nacionais xa non estean abertas a participación de toda a militancia, é que o debate político de fondo non se está a promover no conxunto da organización, nas súas bases, senón todo o contrario. O principio que sustenta o dereito á discrepancia pública esá de facto desaparecido, e varios casos poderiamos enumerar sobre este tema;o veto ao noso compañeiro é un caso máis que reflexa esta situación. E que está a pasar co pluralismo político dentro do BNG? Asumir este pluralismo foi o cerne do Proxecto Común que levou ao BNG en poucos anos a marxinidade a ser a segunda forza política da nosa Nación. Pois ben, este pluralismo, na práctica, está a desaparecer e, pola contra, estase a instaurar un bipartito que está a dificultar, e moito no tempos que leva camiño de impedir, a posibilidade de actuar libremente- por suposto sempre dentro do respecto aos nosos estatutos- ás outras forzas políticas.O procedemento utilizado para a confesión desta lista única é un claro exemplo.

Constátase, xa de puxo de manifesto na anterior Asemblea nacional, que hai moita xente dentro do BNG que non está conforme coa deriva que vai tomado a nosa organización. Os que así pensamos temos a obriga de reflexionar e buscar os pontos que nos unen para atinxir a masa crítica necesaria que nos permita rachar con esta situación.

E coidamos que temos a obriga de facelo polo ben do BNG; traballando dentro e sen estridencias, mais coa vontade de superar esta situación por riba de cal queira outro interese. De non ser así o BNG que se deseñou plural, diverso, aberto, integrador..., desaparecerá. Seguirá existindo, sen dubida, outro BNG, sustentado estruturalmente no poder, mais esta fórmula a moitos non nos gosta e parécenos arriscada.

Tense dito moitas veces que o mellor activo do BNG é a súa militancia. Pois así ten que volver a ser.

Compañeiros e compañeiras grazas por ternos escoitado. Desexámosvos a todos e todas que teñades unha boa Asemblea Nacional e que esta sirva para reforzar ao compañeiro e Portavoz Nacional Anxo Quíntana como o noso candidato á Presidencia da Xunta.

Vigo 26 de Setembro do 2008
A Mesa Comarcal de Vigo de Esquerda Nacionalista